nothing but memories

The last stroke of midnight dies.                            
All day in the one chair                                          
From dream to dream and rhyme to rhyme I have      

 ranged                                                                    
In rambling talk with an image of air:                      
Vague memories, nothing but memories.    

Γυναίκα

Νίκος Καββαδίας, Γυναίκα

                               Στον Αντώνη Μωραΐτη

Χόρεψε πάνω στο φτερό του καρχαρία.
Παίξε στον άνεμο τη γλώσσα σου και πέρνα.
Αλλού σε λέγανε Γιουδήθ, εδώ Μαρία.
Το φίδι σκίζεται στο βράχο με τη σμέρνα.

Από παιδί βιαζόμουνα, μα τώρα πάω καλιά μου.
Μια τσιμινιέρα με όρισε στον κόσμο και σφυρίζει.
Το χέρι σου, που χάιδεψε τα λιγοστά μαλλιά μου,
για μια στιγμή αν με λύγισε, σήμερα δε με ορίζει.

Το μετζαρόλι ράγισε και το τεσσαροχάλι.
Την τάβλα πάρε, τζόβεονο, να ξαναπάμε αρόδο.
Ποιος σκύλας γιος μάς μούτζωσε κι έχουμε τέτοιο χάλι,
που γέροι και μικρά παιδιά μάς πήραν στο κορόιδο;

Βαμμένη. Να σε φέγγει κόκκινο φανάρι.
Γιομάτη φύκια και ροδάνθη, αμφίβια Μοίρα.
Καβάλαγες ασέλωτο με δίχως χαλινάρι,
πρώτη φορά, σε μια σπηλιά, στην Αλταμίρα.

Σαλτάρει ο γλάρος το δελφίνι να στραβώσει.
Τι με κοιτάς; Θα σου θυμίσω εγώ πού μ' είδες.
Στην άμμο πάνω σ' είχα ανάστροφα ζαβώσει
τη νύχτα που θεμέλιωναν τις Πυραμίδες.

Το τείχος περπατήσαμε μαζί με Σινικό.
Κοντά σου ναύτες απ' την Ουρ πρωτόσκαρο εβιδώναν.
Ανάμεσα σε ολόγυμνα σπαθιά στο Γρανικό
έχυνες λάδι στις βαθιές πληγές του Μακεδόνα.

Πράσινο. Αφρός, θαλασσινό βαθύ και βυσσινί.
Γυμνή. Μονάχα ένα χρυσό στη μέση σου ζωστήρι.
Τα μάτια σου τα χώριζαν εφτά Ισημερινοί
μες στου Giorgione το αργαστήρι.

Πέτρα θα τού 'ριξα και δεν με θέλει το ποτάμι.
Τι σού 'φταιξα και με ξυπνάς προτού να φέξει.
Στερνή νυχτιά του λιμανιού δεν πάει χαράμι.
Αμαρτωλός που δε χαρεί και που δε φταίξει.

Βαμμένη. Να σε φέγγει φως αρρωστημένο.
Διψάς χρυσάφι. Πάρε, ψάξε, μέτρα.
Εδώ κοντά σου, χρόνια ασάλευτος να μένω
ώς να μου γίνεις Μοίρα, Θάνατος και Πέτρα.

                                    Ινδικός Ωκεανός 1951

Από τη συλλογή Τραβέρσο (1975)

 από το translatum

Charles Dickens, what an amazing man!

by Claire Harman

Among the dozens of Dickens publications connected with the bicentenary of the author’s birth on February 7, it is hard to imagine one more necessary than this, a one-volume, generously priced selection of his letters.

His letters were written without the help of any secretary or amanuensis and in the thick of one of the most active and productive lives on record, full of writing, editing, meddling, philanthropy, politics and performing, as well as the maintenance of a large and complex family life and many intense friendships. It was a phenomenal output, which he was the first to remark on, as he told John Forster, “whatever it is, it is always driving me, and I cannot help it”.

Dickens told one correspondent that the secret of his success had been simply to keep his eyes open, a disingenuously modest account.

The whole post can be read here

Charles Dickens

«Ξεχάστε με στη θάλασσα»

 «Σας εύχομαι υγεία και ευτυχία αλλά δεν μπορώ να κάνω το ταξίδι σας  Είμαι επισκέπτης
Το κάθε τι που αγγίζω με πονάει πραγματικά 
κι έπειτα δεν μου ανήκει
 Όλο και κάποιος βρίσκεται να πει "δικό μου είναι"
 Εγώ δεν έχω τίποτε δικό μου είχα πει κάποτε με υπεροψία
 Τώρα καταλαβαίνω πως το τίποτε είναι τίποτε
Ότι δεν έχω καν όνομα
Και πρέπει να γυρεύω ένα κάθε τόσο
 Δώστε μου ένα μέρος να κοιτάω
 Ξεχάστε με στη θάλασσα
 Σας εύχομαι υγεία και ευτυχία». 

(ανέκδοτο ποίημα του Θόδωρου Αγγελόπουλου γραμμένο το 1982 λίγο πριν από την έναρξη συγγραφής του σεναρίου της ταινία «Ταξίδι στα Κύθηρα»)

Κρατικά Βραβεία Λογοτεχνίας 2011

Τη λίστα με τα Κρατικά Βραβεία Λογοτεχνίας 2011, που αφορούν τις εκδόσεις του 2010, συνοδεύει για πρώτη φορά φέτος το σκεπτικό βράβευσης της αρμόδιας επιτροπής για κάθε κατηγορία. Τη δημοσίευση του σκεπτικού επιτάσσει η νέα νομοθεσία που διέπει τον θεσμό των Κρατικών Βραβείων Λογοτεχνίας. Ειδικότερα: το Βραβείο Μυθιστορήματος απονεμήθηκε ομόφωνα στον Θωμά Κοροβίνη για το έργο του με τίτλο «Ο γύρος του θανάτου». Οπως σημειώνεται στο σκεπτικό της επιτροπής, ο συγγραφέας χαρίζει ένα «περίτεχνο μυθιστόρημα κατευθείαν βγαλμένο από τα νεορεαλιστικά πλάνα της μετεμφυλιακής Ελλάδας και τις κοινωνικοπολιτικές της μεταλλάξεις». Στο βιβλίο ο συγγραφέας καταπιάνεται με την πολύκροτη υπόθεση Παγκρατίδη, του δήθεν «δράκου του Σέιχ Σου», και με αφορμή αυτή την ιστορία ξεδιπλώνει το τοπίο μιας Ελλάδας που ακροβατούσε «ανάμεσα σε λαϊκά είδωλα και καταπιεσμένες συνειδήσεις και που πάσχιζε να ανιχνεύσει έναν ιδιωτικό χώρο μακριά από το διαποτισμένο στα πολιτικά μίση και έριδες κοινωνικό τοπίο». "Εξπρές"

 Ο Θωμάς Κοροβίνης, φιλόλογος και λαϊκός τραγουδιστής, λογοτέχνης και μποέμης, «μπαγιάτης» και κοσμοπολίτης, πότε να βουτάει στη νοσταλγία των χαμένων πορνείων της Μπάρας και πότε να γράφει ποιήματα για τον Γιώργο Κούδα, πότε βουτώντας στις σκοτεινές σελίδες της ιστορίας του Δράκου του Σέιχ Σου δημιουργώντας το «Ο γύρος του θανάτου» το μυθιστορηματικό πλέγμα του βίου του Αριστείδη Παγκρατίδη.

«Το γεγονός ότι φέτος το βραβείο δίνεται σε ένα μυθιστόρημα που έχει να κάνει με σκοτεινή και ζοφερή υπόθεση της Θεσσαλονίκης με χαροποιεί. Περισσότερο γιατί στις μέρες μας πολλά μυστήρια συγκαλύπτονται ή επιλεκτικώς αποκαλύπτονται χωρίς ούτε η ατομική περίπτωση ούτε η κοινωνική συνείδηση να βρίσκουν δικαίωση», δήλωσε στο «Εθνος». 

Θόδωρος Αγγελόπουλος

 

Δεν άντεξε τελικά ο Θόδωρος Αγγελόπουλος .......

τι τέλος και το δικό σου.....

 

 

 

Κλίμακες χρωμάτων

 Τώρα που πιά δεν βλέπω όνειρα
που βλέπω μόνο τα πράγματα της μέρας
με τα κινούμενα χρώματά τους
κι οι νύχτες περνούνε σκοτεινές
ή γκρίζες το πολύ, επιθυμώ
τους σταθερά μαυρόασπρους εφιάλτες.